Aşık Veysel

Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyünde doğdum. Yedi yaşına kadar köyümüzde mutlu bir çocukluk geçirdim.

Yedi yaşımdayken köyümüzde çiçek hastalığı yayıldı; önce bir gözümü bu hastalığa kurban verdim, sonra bir kaza ile öteki gözümü de kaybettim. Karanlığa düştüm, çocuk aklımla çok ağladım. Babam, beni avutmak için elime bir saz verdi; o saz benim gözüm oldu, dünyaya onunla baktım.…

Köyde gezgin âşıkları dinleyerek, deyişleri ve türküleri ezberleyerek büyüdüm. Uzun yıllar köyümde çiftçilik yaptım, evlendim, çocuklarım oldu, sazımı çaldım ama adımı kimse bilmiyordu.

Bir öğretmen, Ahmet Kutsi Tecer, beni keşfetti ve Sivas'taki Halk Şairleri Bayramı'na götürdü; orada ilk kez kalabalığa çaldım. O gün hayatım değişti.

Cumhuriyet için, Atatürk için deyişler yazdım. Şarkılarım insanların kalbinde yankı buldu.

Sonraki yıllarda Anadolu'yu köy köy, kasaba kasaba dolaştım; köy enstitülerinde saz öğrettim. İnsanlarla bağ kurdum, hikayelerini dinledim.

'Uzun ince bir yoldayım', 'Kara toprak' ve 'Benim sadık yârim kara topraktır' türkülerim benden çok yaşayacak. Doğduğum köyde, sevdiğim kara toprağa kavuştum.