Emre Yalçın

Karşıyaka'nın yumuşak ışığında dünyaya geldim. Annemin elinde bir defter, babamın elinde fotoğraf makinesi.

İstanbul. Bilgisayarlarla konuşmayı, sonra biraz da insanlarla konuşmayı öğrendim.

Bir hafta sonu yazdığım app'i bir startup'a sattım. Bir tek e-posta hayatımın ilk dönüşümüydü.

Bir koliyle indim. Kreuzberg'de ilk sabahım, fırından çıkan bir taze ekmek kokusuyla.

Yağmurlu bir cumartesi, Berlin'in dışında küçük bir bahçe.