Yedi yaşımdayken köyümüzde çiçek hastalığı yayıldı; önce bir gözümü bu hastalığa kurban verdim, sonra bir kaza ile öteki gözümü de kaybettim. Karanlığa düştüm, çocuk aklımla çok ağladım. Babam, beni avutmak için elime bir saz verdi; o saz benim gözüm oldu, dünyaya onunla baktım.
O dönemi anlatırken zorlandığım kısımlar oldu. AI bana ardı ardına sorular sordu — hava nasıldı, yanında kimler vardı, akşam ne yedik. Hatırladım sandığım şeyler aslında orada değildi. Hatırlamadığım şeyler hep oradaydı.
Bu bölümü iki kez yazdım. İlk yazdığımda kısaydı. AI'nın sorularıyla tekrar açıldı. Şimdi okuduğumda bu, eskisinden daha doğru hissettiriyor — gerçekten oldu sanki.
"Bir anı, yalnız hatırladığında doğru, anlatınca daha doğru olur."
Bu bölüm kullanıcı + AI tarafından yazıldı. Cilalanmış versiyon kullanıcı tarafından onaylandı.