Atatürk'ü kaybettiğimde gökyüzünü daha az sevdim. Yıllarca, kabin penceresinden baktığımda onu aradım.
O dönemi anlatırken zorlandığım kısımlar oldu. AI bana ardı ardına sorular sordu — hava nasıldı, yanında kimler vardı, akşam ne yedik. Hatırladım sandığım şeyler aslında orada değildi. Hatırlamadığım şeyler hep oradaydı.
Bu bölümü iki kez yazdım. İlk yazdığımda kısaydı. AI'nın sorularıyla tekrar açıldı. Şimdi okuduğumda bu, eskisinden daha doğru hissettiriyor — gerçekten oldu sanki.
"Bir anı, yalnız hatırladığında doğru, anlatınca daha doğru olur."
Bu bölüm kullanıcı + AI tarafından yazıldı. Cilalanmış versiyon kullanıcı tarafından onaylandı.